We zijn inmiddels al een aantal jaren bezig met allerlei onderzoeken en behandelingen om zwanger te worden. Mijn man heeft zich vroeger laten steriliseren en heeft eerst dit ongedaan moeten laten maken. Het heeft eerst maanden geduurd voordat dit geregeld kon worden en daarna weer maanden totdat duidelijk werd dat de zaadkwaliteit desondanks onvoldoende was om op de gebruikelijke manier zwanger te worden. Ook ik heb diverse onderzoeken moeten ondergaan voordat bleek dat er met mij gelukkig niets aan de hand was. Omdat er geen andere optie was, zijn we met ICSI begonnen, tot driemaal toe een negatief resultaat. Hierop heeft het ziekenhuis besloten dat ze mij/ons liever niet verder wilden behandelen, omdat de kans van slagen te klein zou zijn in relatie tot de risico's. Als wij het persé nog een keer wilden proberen, zouden ze daar eerst over moeten vergaderen.

Ongeveer 3 jaar geleden was het tijd voor een kijkoperatie. Toen bleek dat ik endometriose heb en dat dat het zwanger worden behoorlijk kan bemoeilijken. En dat bleek, want we probeerden al 2 jaar papa en mama te worden. Eerst een naaldenfobie overwonnen door psychotherapie en daarna begonnen met IUI. Uiteindelijk 3 x IUI gehad, zonder succes. Besloten werd om over te gaan op IVF/ICSI. 1e poging IVF hebben ze toch wat steekjes laten vallen waardoor het misging. 2e keer ICSI, maar ook daar ging de behandeling niet voorspoedig. Het resultaat was nog steeds: niet zwanger.

Omdat wij al jaren een kinderwens niet in vervulling zagen gaan, zijn wij in contact getreden met onze huisarts. We hebben ons probleem voorgelegd en zei adviseerde om ons te laten onderzoeken door één van de fertiliteitcentra in het land. Na een, naar wij dachten, een geschikte keus gemaakt te hebben zijn wij in contact getreden met het ziekenhuis.

Wij wilden graag een kleine. In Nederland kregen wij te maken met wachtlijsten IVF/ICSI. Dit leverde voor ons de nodige spanningen op…….. Toen wij per toeval de site van Human First tegen kwamen, waren wij eerst sceptisch. Kloppen die verhalen wel, hoe is de kwaliteit, enzovoort. Wij hebben veel gelezen en kwamen er achter dat de kwaliteit van de medische zorg in Turkije heel goed was. Dus hebben wij de stap genomen. In Nederland zijn wij vervolgens niet verder gegaan. We hebben dus nog nooit een behandeling hier gehad.

Zwanger van een tweeling met Human First,  juni 2008

Uitslag ziekenhuis Nederland
Nadat mijn man en ik drie jaar aan het proberen waren om kinderen te krijgen, hoorden wij van de gynaecoloog dat wij geen kinderen konden krijgen op een normale manier. Dit was wel al snel bekend nadat wij ons hadden getest. Mijn man heeft toen nog in Nederland een biopsie laten doen en toen kregen we weer een negatief bericht: het lag dus aan mijn man en we hadden met IVF misschien nog een kans van 20 procent gaf de gynaecoloog aan. Wij waren hier wel erg verdrietig om maar gaven de moed niet op want ook al is het maar 20 procent dat betekent dat er toch nog een kans is. Onze gynaecoloog gaf aan dat wij mochten kiezen waar wij een IVF behandeling zouden kunnen laten doen, dat was in Nederland zelf, in België of in Turkije. Wij hadden gehoord dat in Turkije de meeste kans van slagen is bij een IVF behandeling.

Wij hebben een behandeling in Turkije gehad en wij wilden zo graag onze ervaring in Turkije met jullie delen. Ik heb hiervoor 4 X een ICSI behandeling gehad. We wilden onze 5de ICSI behandeling in Turkije doen. We hebben via via gehoord dat er een site was: www.humanfirstivf.nl. Nadat we dat allemaal goed hadden doorgelezen wat de mogelijkheden waren, hebben we een email gestuurd hoe we het verder konden gaan regelen. Dezelfde dag kreeg ik nog een email terug en ik moest al mijn papieren opsturen wat ik in Nederland had gekregen van die 4 ICSI behandelingen. Verder werd alles door Human First geregeld, zoals hotel, kliniek, gastvrouw, ticket enzovoort. Human First had al mijn papieren naar de arts in Turkije gestuurd en we kregen te horen dat we mochten komen voor de 5de ICSI.

Na jaren van ziekenhuis in, ziekenhuis uit, operaties, ivf, icsi, werd ik een beetje radeloos; wat moet ik nou doen, toch maar erbij neerleggen of toch mijn hart en gevoel volgen, want niet geschoten blijft altijd mis!

Na eerdere behandelingen en drie pogingen in Groningen, waar alles goed verder was, deed ik een poging in Brussel. Helaas maar deze ervaring was depri ten top! Ziekenhuis was grijs gebouw, waar je niet bepaald vrolijk van werd! Al snel bekroop ons het gevoel van “een nummer zijn” in plaats van een patiënt, die geholpen wil worden. Deze ervaring rijker en mislukte poging deed mij op internet belanden (en dat wil wat zeggen, want internet en ik gaan echt niet samen!) En daar kwam ik uit op Human First en dus Istanbul! Turkije dus……..Eerste gedachte is toch;”wat moeten we in Turkije?” Turkije ken ik van Alanya, Antalya, Marmaris, altijd zon, all-inclusive en gladde jongens…… Maar weer realiseer ik me dat ik bevooroordeeld ben en niet mag generaliseren!